“Cześć,
OGŁOSZENIE
Mam 34 lata i jestem żonaty z moją 35-letnią żoną od ośmiu lat. Jest niesamowicie niezależna, zdeterminowana i pracowita – szczerze mówiąc, to żywioł.
Od pięciu lat pracuje na dwóch etatach: w marketingu zdalnym i jako freelancerka w branży konsultingowej. Łącznie zarabia około 160 000 dolarów rocznie.
Tymczasem wciąż jestem pomiędzy karierami. Podejmuję się kilku projektów graficznych i innych okazjonalnych zleceń, zarabiając może 800–1000 dolarów w dobrym miesiącu, ale to nieregularnie.
Wciąż zastanawiam się nad swoim kierunkiem w życiu. Nie pracuję szczególnie ciężko i prawdopodobnie nigdy nie będę.
Ponieważ moje dochody są tak niestabilne, moja żona jest głównym żywicielem rodziny od ponad pięciu lat. Płaci ratę kredytu hipotecznego, rachunki, jedzenie, koszty samochodu – wszystko.
Tylko w celach ilustracyjnych
Dzięki niej mieszkamy w wygodnym domu w przyzwoitej okolicy, jeździmy dwoma niezawodnymi samochodami i mamy ubezpieczenie zdrowotne.
Teraz pojawia się problem.
Jej rodzice są po sześćdziesiątce i zaczynają potrzebować coraz więcej pomocy. Ona i jej rodzeństwo regularnie pomagają im w opiece, naprawach domu, a ostatnio nawet pomogli im kupić nowy samochód – moja żona wpłaciła około 8000 dolarów ze swoich oszczędności.
Zajmuje się także takimi sprawami, jak przyjmowanie leków i bierze urlop w pracy, aby ich odwiedzić.
Moi rodzice są mniej więcej w tym samym wieku, również na emeryturze i nie są zamożni. Żyją skromnie, ale ostatnio zaczęli dawać do zrozumienia – nic wprost, ale wiecie, jacy potrafią być rodzice – zastanawiając się, dlaczego moja żona tak bardzo pomaga swojej rodzinie, a nie robi tego samego dla naszej.
Moja mama kiedyś zapytała, czy jest dla nas „mniej babcią” i widziałam, że ją to zraniło.
Poruszyłem tę kwestię z żoną, sugerując, że skoro ona może wydać tysiące na swoich rodziców, to może mogłaby pomóc także moim, na przykład wysyłając ich na wakacje albo pomagając w naprawie ich starego dachu.
